fbpx


Ciekawe, czy jest lider, który nigdy nie doświadczył bezradności w sytuacji, kiedy planował zrealizowanie zadania razem z innymi i nagle został sam. Wszyscy bowiem stwierdzili, że „się nie nadają”, że „nie mają czasu”, że „zmienili zdanie”…

Tak często mamy piękne plany i marzenia, które jednak nie zostają zrealizowane, ponieważ do pracy nad ich urzeczywistnieniem zabierają się ludzie o niedojrzałej osobowości. Bardzo często do naszych grup trafiają ludzie niedojrzali, z poważnymi problemami, które skutecznie ukrywają, a które ujawniają się w najmniej odpowiedniej chwili. Mamy wzniosłe duchowe ideały, które wskutek niedojrzałej natury ludzkiej zostają ciągle marzeniami. Mając na uwadze prozę życia oraz dogmatyczne stwierdzenie, że „łaska buduje na naturze”, spróbujmy przeanalizować kryteria, które warunkują dojrzałą osobowość.

Z psychologicznego punktu widzenia można wyliczyć wiele kryteriów pozwalających ocenić, czy mamy do czynienia z osobą dojrzałą. Wskażmy kilka:

1. Poczucie własnej wartości

Osoba z poczuciem własnej wartości czuje się potrzebna, nie zatraca się w tłumie, potrafi utrzymać pozycję osobistej odpowiedzialności. Cieszy się zaufaniem innych i lubi pracować. Osoba z niskim poczuciem własnej wartości przekonuje siebie, że jest niepotrzebna. Jest bezradna, nieustannie prosi o pomoc, wyręcza się innymi. Ponieważ towarzyszy jej lęk o pracę, często unika zaangażowania i służby. Spycha także odpowiedzialność na innych. 

Pytanie do refleksji: 
Jakie jest poczucie moje własnej wartości? Czy pełnię jakąś konkretną służbę we wspólnocie?

2. Poczucie bezpieczeństwa

Osoba poczuciem bezpieczeństwa jest mile widziana przez innych. Jest serdeczna w stosunkach innymi ludźmi. Posiada oddanych przyjaciół, potrafi zbudować i utrzymać relacje. Brak poczucia bezpieczeństwa wiąże się z przekonaniem, że jest osobą niekochaną. Osoby takie żyją z poczuciem winy i towarzyszy im lęk przed ludźmi.

Pytania do refleksji:
Czy czuje się bezpiecznie we wspólnocie? Czy nie traktuje wspólnoty jako miejsca ucieczki od „okrutnego” świata i ludzi?

3. Zaufanie do samego siebie

Dojrzała osoba ufa własnym zdolnościom. Wierzy, że w wielu sprawach da sobie radę. Cechuje ją samodzielność myślenia, potrafi krytycznie odróżnić zdanie, pogląd, opinię od osoby, która je wypowiedziała. Jest obiektywna i autonomiczna w postępowaniu. Bakowi zaufania we własne zdolności towarzyszy natomiast kompleks niższości i poczucie bycia gorszym człowiekiem.

Pytania do refleksji:
Wymień pięć swoich dobrych i złych cech. Kiedy ostatnio dokonałeś czegoś, co wydawało ci się niemożliwe i co to było?

4. Rozumienie samego siebie

Istotnym czynnikiem jest tu przede wszystkim zdolność wglądu w motywy własnego postępowania. Osoba dojrzała potrafi odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego tak, a nie inaczej postąpiła. Zna dobrze własne pragnienia. Rozumienie samego siebie łączy się z cnotą męstwa, zdolnością walki i ponoszenia ofiary za słuszną sprawę. Wie, czego chce od życia. Osobie, która nie rozumie samego siebie, towarzyszy brak wglądu we własne poczynania i poczucie krzywdy. Człowiek taki w sukcesie innych nie widzi wysiłku i pracy, tylko uśmiech losu. Taki człowiek jest ciągle znudzony i smutny.

Pytania do refleksji:
Co jest głównymi motywami mojego postępowania (wymień konkretnie)? Co chcę osiągnąć w życiu? O co ofiarnie walczyłem?

5. Rozumienie innych

Osoba dojrzała stara się rozumieć postępowanie innych, ich trudności i problemy, gotowa jest do służby i niesienia pomocy. Taką postawę można określić jako ewangeliczną miłość bliźniego. Osoba niedojrzała nie zdobyła umiejętności dobrego współżycia z innymi. W kontaktach z drugim człowiekiem jest agresywna i brak jej umiejętności rozumienia innych. Taką postawę cechuje przekonanie, które można streścić zdaniem: cały świat jest winny, tylko nie ja. 

Pytania do refleksji:
Co chętniej czynię: rozmawiam, czy konkretnie pomagam drugiemu człowiekowi? Czy jestem cierpliwy w kontaktach z osobą potrzebującą pomocy? Czy uczę się słuchania drugiego człowieka?

6. Dojrzałość uczuciowa 

Dojrzałość uczuciowa charakteryzuje się umiejętnością rozwiązywania trudności i problemów życiowych bez odreagowywania emocjonalnego. Osobę niedojrzałą uczuciowo charakteryzują z kolei dziecięce reakcje emocjonalne: płaczliwość, osobowość uczuciowo zależna, potrzebująca ciągle porady. Osoba taka unika odpowiedzialności, ma słabą kontrolę emocjonalną i egoistyczny sposób myślenia.

Pytania do refleksji:
Co ostatnio bardzo Cię ucieszyło i jak wyraziłeś swoją radość? Co ostatnio bardzo Cię zasmuciło i jak wyraziłeś swój smutek? Z jakiego powodu ostatnio płakałeś?

7. Integracja osobowości

W dojrzałej osobowości procesy emocjonalne, postawa, przekonania tworzą harmonijną całość. Dojrzała osoba nie zwleka z rozwiązaniem konfliktów. Nie pozwala na narastanie emocjonalnych napięć, które utrudniają rozsądne działanie. Dąży do harmonii z otoczeniem, umie rezygnować (bez poczucia krzywdy) z własnych ambicji i planów, o ile kolidują one z dobrem innych ludzi. Rezygnacja dla dobra innych (duch ofiary), prowadzi do osobistego zadowolenia. W niedojrzałej osobowości brak harmonii procesów emocjonalnych i przekonań. Niedojrzała osobowość stara się o zachowanie autorytetu przez prymitywne mechanizmy obronne: projekcja, racjonalizacja, egzaltacja, czy nawet alkohol czy narkotyki. Osoba niedojrzała na pierwszym miejscu stawia własne „ja”, realizuje własne aspiracje kosztem innych ludzi.

Pytania do refleksji:
Czy postawa ofiary jest obecna w moim życiu i czy jest powodem do osobistego zadowolenia? Na ile opinie innych ludzi mają wpływ na realizację moich planów? Czy zwlekam z rozwiązywaniem konfliktów

Na koniec trzeba sobie uświadomić, że życie ludzkie to ciągły proces stawania się. Bycie w Odnowie nie gwarantuje automatycznego przeskoku ku dojrzałości ludzkiej. Duch Święty stopniowo, ale aż do śmierci, będzie ukazywał nam słabość natury ludzkiej. Tak, jak nigdy człowiek nie osiąga pełnego poznania siebie, tak też nigdy tu, na ziemi, nie będzie w pełni dojrzały. Mimo to, współpracując z Bogiem, trzeba dążyć do uzyskania możliwie najlepszej znajomości siebie. Formowanie się dojrzałej osobowości to aktywny proces, dzięki któremu każdy z nas przyjmuje odpowiedzialność za swoje własne życie i rozwija się w jedyny i niepowtarzalny sposób. Ważnym rysem dojrzałej osobowości jest świadomość, że jest się istotą niedoskonałą i niedokończoną. Trzeba więc być osobą „otwartą”, ciągle „się stawać” i zawsze być zdolnym do uczenia się od innych.

Tekst pochodzi z nr 5(86)2006 „Zeszytów Odnowy w Duchu Świętym”.

Biblioteka formacji
„Nieustannie stykamy się, jeśli nie poprzez doniesienia mediów, to we własnych kontaktach, z kryzysem wspólnoty. W pewnym momencie osoba uświadamia...
Napełnienie Duchem Świętym i doświadczenie żywej, radosnej wspólnoty chrześcijańskiej, jakie staje się udziałem wielu osób w grupach i wspólnotach...
Od czego zacząć? Czy od przypomnienia i ogólnego rozważania, że w drugiej połowie XX wieku i aż po dzień dzisiejszy, nastał kryzys w przystępowaniu...
Jednym ze środków rozwoju życia duchowego są sakramenty. Przez nie - przy pomocy znaków - widoczna staje się niewidzialna łaska, która spływa na...
Z o. Robertem Bujakiem SJ, rozmawia Agnieszka Strzępka. Agnieszka Strzępka: Po co człowiekowi spowiedź? Dlaczego may się spowiadać? o. Robert Bujak...
Newsy
Drodzy Liderzy, Animatorzy, członkowie grup modlitewnych i wspólnot Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym! W związku z rozprzestrzenianiem się pandemii...
Nowa wizja funkcjonowania i współpracy Krajowego Zespołu Koordynatorów Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym (KZK), przedstawienie bp Andrzeja...
"Duch Jezabel nie działa nigdy sam. Nie chce być łatwo rozpoznany, dlatego „współpracuje” z duchem podziału. Jeśli w jakiejś wspólnocie kościelnej...
„Narodziny Jezusa nie zapewniają uspokajającego ciepła w kominku, ale boski dreszcz, który wstrząsa historią. Boże Narodzenie to zwycięstwo pokory...
Zmarł Bp Bronisław Dembowski, wieloletni i wypróbowany Przyjaciel Wspólnot Odnowy w Duchu Świętym, delegat KEP dla Odnowy oraz świa dek powstającej...