fbpx

Nieustannie toczy się walka duchowa o Boże życie w nas. Jej miejscem jest człowiek z wewnętrznym światem ducha, systemem wartości oraz tym, co wchodzi w zakres moralności chrześcijańskiej. „Walka jest duchowa, bo nasz przeciwnik to byt duchowy, więc choć do tej walki wykorzystuje on nie tylko nasz wymiar duchowy, lecz bardzo chętnie również emocjonalny i cielesny, to jednak nasze zwycięstwo czy porażka w tej walce zależy od mocy naszego ducha, opartego na Bożym Duchu, na Duchu Świętym” - podkreśla o. Tadeusz Hajduk SJ. Jej pochodzenie tłumaczy Katechizm Kościoła Katolickiego, w którym czytamy: „Przez grzech pierwszych rodziców diabeł uzyskał pewnego rodzaju panowanie nad człowiekiem, chociaż człowiek pozostaje wolny. Grzech pierworodny pociąga za sobą niewolę pod panowaniem tego, który ma władzę śmierci, to jest diabła (por. Hbr 2,14). Nieuwzględnianie tego, że człowiek ma naturę zranioną, skłonną do zła, jest powodem wielkich błędów w dziedzinie wychowania, polityki, działalności społecznej i obyczajów” (KKK 407).

 

„Ta dramatyczna sytuacja świata, który cały... leży w mocy Złego (1J 5, 19), sprawia, że życie człowieka jest walką: w ciągu bowiem historii ludzkiej toczy się ciężka walka przeciw mocom ciemności; walka ta zaczęta ongiś u początku świata trwać będzie do ostatniego dnia, według słowa Pana. Wplątany w nią człowiek wciąż musi się trudzić, aby trwać w dobrym, i nie będzie mu dane bez wielkiej pracy oraz pomocy łaski Bożej osiągnąć jedności w samym sobie” (KKK 409). Trzeba pamiętać, że sami w tej walce nie zwyciężymy, ponieważ „zło, o którym mówi prośba (w Modlitwie Pańskiej), nie jest jakąś abstrakcją, lecz oznacza osobę, szatana, złego, anioła, który sprzeciwił się Bogu. ‘Diabeł’ (diabolos) jest tym, który przeciwstawia się zamysłowi Boga i Jego dziełu zbawienia wypełnionemu w Chrystusie (KKK 2851). Żeby podjąć walkę ze złym, trzeba najpierw pokazać, kim on jest, jakie ma możliwości, jaką stosuje broń i strategie działania, by potem zobaczyć, jakim my możemy dysponować orężem do walki. To wszystko chce nam pokazać Bóg w swoim Słowie, do którego musimy się odnieść”.

Świadomość działania

Aby odnosić zwycięstwa w duchowej walce, konieczne jest posiadanie umiejętności rozeznawania wewnętrznych natchnień i taktyki działania duchów. Trzeba mieć świadomość, w jaki sposób szatan oddziałuje na ludzi i rzeczy z nimi związane. Owo oddziaływanie jest różnorodne: od kuszenia do zła i prowadzenia do grzechu, poprzez działanie bardziej ukierunkowane, aż do opętania człowieka. „Wymienione wrogie wobec człowieka działania złego ducha sięgające opętania są dowodem przewrotnej natury diabelskiej skazanej na szkodzenie człowiekowi z zamiarem odrywania ludzi od Boga. Jednakże człowiek może sam ułatwiać mu to działanie poprzez otwierania furtki do swego wnętrza, a dzieje się to często ze zwykłej naiwności. Sprzyjającą atmosferę stwarzają mu dzisiejsze źle wykorzystane środki masowego przekazu z nieograniczoną wolnością do pokazywania wszystkiego, co się komu podoba. Sprzyja też wejściu na drogę kontaktu ze złym duchem liberalizm poglądowy i moralny, wyrażający się w poszukiwaniu czegoś nowego, zaskakującego, podnoszącego wydzielanie adrenaliny z pomijaniem zachowania przyzwoitości, z łamaniem prawa Bożego. Można jednak konkretnie wymienić niektóre szczególne czynniki sprzyjające oddziaływaniu złego ducha. A są to praktyki okultystyczne i wróżbiarstwo, zapożyczone ze Wschodu techniki medytacji, w których bardziej chodzi o człowieka niż o Boga; uzależnienie psychiki od środków odurzających, zwłaszcza narkotyków i alkoholu, a także lekomania czy prowadzenie do przeżyć pod wpływem podnoszenia poziomu adrenaliny; wszelkiego rodzaju dewiacje seksualne; urazy psychiczne doznane w dzieciństwie lub młodości”.

Jak ustrzec się przed wpływami złego ducha?

1. Prowadzenie chrześcijańskiego życia opartego na wierze w Boga, w Jezusa Chrystusa Pana i Zbawiciela w mocy Ducha Świętego.

„Trzeba  być wolnym od nałogów oraz pogłębiać swoją wiedzę religijną i żyć zgodnie z zaleceniem św. Pawła: Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianiu umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe (Rz 12, 2). Człowiek wierzący, żyjący w obecności Boga i prowadzący gorliwe życie chrześcijańskie, może liczyć na nieustanną pomoc aniołów i świętych, na opiekę Matki Bożej. Bardzo ważne jest zapewnienie Boga o Jego opiece nad nami, przekazane przez św. Jana Apostoła: „Wiemy, że każdy, kto się narodził z Boga, nie grzeszy, lecz Narodzony z Boga strzeże go, a Zły go nie dotyka (1 J 5, 18).”

2. Sakrament pokuty i pojednania

Spowiedź to pierwszy i podstawowy dla wszystkich chrześcijan egzorcyzm. Grzech ciężki zawsze oddziela od Boga, dlatego zły duch nie lubi spowiedzi, która jest bramą powrotu do Stwórcy. Bóg podarował nam ten sakrament jako widzialny znak swojej miłości do zagubionych w życiu, odchodzących od Niego dzieci. On stale  wygląda na nas na progu konfesjonału jak ojciec marnotrawnego syna na progu domu. Korzystajmy więc jak najczęściej z łaski tego sakramentu, aby nasza dusza żyła stale w Bogu, byśmy stale mogli „przebywać w Jego domu”, żyć bezpieczni w prawdziwym świecie – świecie Jego Miłości ponad wszelką miłość. Aby jednak sakrament pokuty i pojednania mógł być dla nas wybawieniem, konieczne jest, by był przeżyty godnie i z zachowaniem wszystkich warunków dobrej spowiedzi. Rozgrzeszenie jest ważne dopiero wtedy, kiedy wypełnione zostaną wszystkie te warunki.

3. Sakramentalia

Ogromną pomoc w walce z mocami ciemności mają sakramentalia. Nie można ich jednak używać jak okultystycznych amuletów i talizmanów. Sakramentalia to znaki święte, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają przede wszystkim duchowe skutki, a osiągają je przez modlitwę Kościoła. Wśród sakramentaliów można wymienić: Różaniec, egzorcyzmowana woda, olej, sól, i kadzidło, krzyż św. Benedykta,  szkaplerz, medalik św. Katarzyny (informacje nt. sakramentaliów w Katechizmie Kościoła Katolickiego można znaleźć pod numerami: 1667, 1668, 1669, 1670 i 1671). Poza nimi, widzialnymi znakami, przez które „wyraża się i w sposób właściwy poszczególnym znakom urzeczywistnia” uświęcenie ludzi w Chrystusie oraz uwielbienie Boga, które stanowią cel, do jakiego zmierzają wszystkie inne dzieła Kościoła” są błogosławieństwa ustanowione przez Kościół.

4. Rozeznawanie 

Kiedy żołnierze wyruszają na wojnę uczą się reguł sztuki wojennej, m.in. poznają taktykę działania wroga. My żyjemy w stanie ciągłej wojny z zastępami złych duchów, konieczna jest więc dla nas wiedza na temat ich działania w świecie. W pismach Ojców Kościoła  można znaleźć wiele wiedzy na ten temat. Jednak najbardziej znane i powszechnie używane w Kościele są reguły rozeznawania duchów żyjącego w XVI w św. Ignacego Loyoli. Św. Ignacy nazywa je regułami służącymi do odczucia i poznania w pewnej mierze różnych poruszeń, jakie występują w duszy: dobrych po to, żeby je przyjąć, a złych, żeby je odrzucić. Proponuje dwa rodzaje reguł. Pierwsze są stosowne dla osób, które walczą z widocznym złem w swoim życiu, które przeciwstawiają się grzechom ciężkim i chcą na serio rozpocząć życie z Bogiem, zaś drugie - dla osób, które w swoim życiu postępują „od dobrego ku lepszemu”, które już tak łatwo nie nabiorą się na działanie złego, dlatego działa on podstępem, wykorzystując ich słabe strony. 

5. Modlitwa o uwolnienie 

Powszechnie wiadomo, jak ważna jest modlitwa o uwolnienie, ale często nie wiemy, jak i kiedy jej używać. Trzeba koniecznie poznać jej zasady, zwłaszcza posługując w zespole modlitwy o uwolnienie. To podstawowy warunek takiej posługi, inaczej narazimy się na niebezpieczeństwo działania złego. Konieczna jest także wiedza, czym jest i jak powinna być prowadzona modlitwa o uwolnienie. Zanim przystąpimy do takiej modlitwy, jej zasadność i konieczność trzeba rozeznać z kapłanem!

a). modlitwa osobista

W Konstytucji o Liturgii Sacrosanctum Concilium (nr 6) czytamy: „Syn Boży swoją śmiercią i zmartwychwstaniem wyrwał nas z mocy szatana”, dlatego tylko w Chrystusie jest nasze wybawienie i On jest naszą mocą. To ważne, gdyż bez względu na to, jakimi słowami będziemy się posługiwać przy modlitwie o uwolnienie, należy pamiętać, by najpierw uwielbiać Chrystusa, a następnie w Jego mocy podjąć konkretny akt walki duchowej. Akt ten zawiera trzy podstawowe elementy:

- stanięcie do modlitwy o uwolnienie w imię Jezusa Chrystusa

- skierowanie wezwania do złego ducha, określające jego sposób działania i nakazujące mu odejść od siebie

- zabronienie złemu duchowi powrotu do siebie.

Te trzy rzeczywistości stanowią tzw. kręgosłup osobistej modlitwy o uwolnienie, wokół którego można budować poszczególne formuły modlitewne. Winniśmy pamiętać, by w czasie modlitwy koncentrować się na Jezusie Chrystusie, a nie na swoich własnych słabościach lub złym duchu. Jako rycerze Chrystusa z powagą i roztropnością mamy prowadzić modlitwę. Wielu chrześcijan podejmuje modlitwę o uwolnienie nie ze względu na potrzebę powrotu do Ojca, ale z chęci pozbycia się cierpienia, zrzucenia ciężaru, który jest wielkim i niewygodnym duchowo, fizycznie i psychicznie balastem. Traktowanie modlitwy tylko jako środka na powrót do dobrego samopoczucia, bez dokonania metanoi jest nieporozumieniem. Motywacja musi być klarowna: pragnę nadać nowy sens historii mojego życia przez przylgnięcie do Boga i życie w łasce uświęcającej. Zniewolenie duchowe często powstaje z powodu braku naszego czuwania, bądź nawet za naszą zgodą, kiedy świadomie idziemy za szatańską pokusą, trwamy w nałogach czy grzechach ciężkich. Dlatego potrzebne jest uświadomienie sobie własnego zaniedbania i wkroczenie na drogę naśladowania Chrystusa.

b). modlitwa w grupie

Modlitwa w zespole nad osobą zniewoloną winna być prowadzona tylko w obecności księdza i tylko wówczas, gdy osoby służące tą modlitwą są dojrzałe w wierze, roztropne, nie doszukują się wszędzie diabła, lecz potrafią rozpoznać faktyczny jego wpływ i obecność oraz są aktualnie w stanie łaski uświęcającej. Podstawowymi cnotami u takich wstawienników winny być pokora (pozwalająca wykonywać misję w postawie nieużytecznego sługi) oraz miłość (przynaglająca do troski o zbawienie braci i sióstr).

Wg o. Jima McManusa (Uzdrowienie w Duchu Świętym, Kraków 1997), w tego rodzaju modlitwie o uwolnienie skuteczne może być następujące postępowanie:

- modlitwa uwielbienia;

- modlitwa, by Chrystus ochraniał wszystkich, którzy biorą udział w posłudze;

- modlitwa związania (zanim nakażemy złemu duchowi, by odszedł, najpierw wypowiedzmy formułę związania np.: Wszelki zły duchu, związuję cię w imię Jezusa Chrystusa. Związanie ma charakter duchowy i powoduje ograniczenie działania złego ducha w danej osobie);

- nakazanie złemu duchowi by odszedł (tę część modlitwy powinien prowadzić kapłan!). Przy odmawianiu tego nakazu pozostała część zespołu modlącego się ma uwielbiać Pana Jezusa.

- wezwanie Ducha Świętego, by na nowo napełnił omadlanego człowieka

- dziękczynienie Bogu za dar wolności (lub prośba o miłosierdzie i opiekę, jeżeli do uwolnienia jeszcze nie doszło i trzeba sprawować egzorcyzm uroczysty).

„Małe wspólnoty prowadzące modlitwę o uwolnienie mają szansę pięknie rozwijać się wraz z posługą kapłańską i w zależności od niej, a nie w oddzieleniu, co mogłoby prowadzić do wielu wypaczeń, często nawet nieświadomych, związanych z manipulacją szatana. Z tego powodu najbardziej charakterystyczną cechą grup prowadzących modlitwę o uwolnienie, obok świętości życia poszczególnych jej członków winno być posłuszeństwo Kościołowi, wyrażające się w akceptacji posługi przez proboszcza, a w niektórych przypadkach nawet ordynariusza miejsca. Ta ostatnia akceptacja wydaje się być wymagana w sytuacji prowadzenia modlitwy na szerszą skalę, w ramach diecezji i odkrytego charyzmatu. W ten sposób wierni, zaangażowani w posługę uwalniania, stają się uczestnikami posłannictwa Najwyższego Kapłana i świadkami wiary, ujawniającej się w konkretnym działaniu duszpasterskim w jedności Kościoła, co stanowi dodatkowy atrybut mocy dla takiej posługi.”

6. Modlitwa ochrony

Bardzo ważna w walce ze złym duchem jest codzienna modlitwa ochrony nas samych, naszych bliskich, naszej pracy, wspólnoty, zdrowia i mienia. Zły duch godzi we wszystko, by nas pozbawić zaufania do Boga i zniszczyć Jego życie w nas. To jest prawdziwa walka o śmierć lub życie, prawdziwe życie – życie wieczne. Najskuteczniejszą modlitwą ochrony jest udział w codziennej Eucharystii. Wtedy Jezus, który jest dla nas pokarmem przez swoje Słowo i Komunię św. modli się do Ojca w nas i walczy za nas. Kościół podaje na codzienne zmagania tzw. modlitwy egzorcyzmu prostego, które mogą stosować wszyscy wierni. W naszej duchowej walce trzeba o nich pamiętać i często się nimi modlić. Wielką moc mają modlitwy, w czasie których wzywamy Imienia Jezus, jak: Litania do Imienia Jezus, Litania do Krwi Chrystusa, Litania Loretańska, Różaniec, czy modlitwa do św. Michała Archanioła.

Konieczne jest, byśmy otaczali modlitwą ochrony wszystkie autorytety w Kościele, Ojca Świętego, biskupów i kapłanów. Zły duch dopuszcza na nich atak, bo wie, ile zależy od ich świadectwa i świętości. Otaczajmy modlitewną troską koordynatorów i liderów wspólnot, animatorów małych grup i diakonii. Oni również toczą ogromną duchową walkę. Zły duch chce zniszczyć nie tylko pojedyncze osoby, ale i narody, dlatego trzeba modlić się za Polskę. Jezus powiedział: Ufajcie Jam zwyciężył świat (J 16,33). Podnieśmy wysoko sztandar Jego zwycięstwa! 

 

Autor: Małgorzata Stuła-Topolska
Zeszyty Odnowy w Duchu Świętym nr 3(108) 2010

Twoje konto w Bibliotece Formacji

Nie masz aktywnych subskrypcji

Dostępne subskrypcje

Dostęp do 10 filmów formacyjnych przygotowanych dla uczestników Seminarium Uzdrowienia Wewnętrznego.
Średni czas trwania jednego filmu to ok. 1h 10min.

Dostęp (odczyt) do materiałów formacyjnych przygotowanych na potrzeby Seminarium Uzdrowienia Wewnętrznego. W skład materiałów wchodzi Wstęp do SUW (jak dobrze przeżyć seminarium) oraz rozważania na każdy dzień (10 tyg,) dostosowane do konferencji wideo.

Biblioteka formacji
„Nieustannie stykamy się, jeśli nie poprzez doniesienia mediów, to we własnych kontaktach, z kryzysem wspólnoty. W pewnym momencie osoba uświadamia...
Napełnienie Duchem Świętym i doświadczenie żywej, radosnej wspólnoty chrześcijańskiej, jakie staje się udziałem wielu osób w grupach i wspólnotach...
Od czego zacząć? Czy od przypomnienia i ogólnego rozważania, że w drugiej połowie XX wieku i aż po dzień dzisiejszy, nastał kryzys w przystępowaniu...
Jednym ze środków rozwoju życia duchowego są sakramenty. Przez nie - przy pomocy znaków - widoczna staje się niewidzialna łaska, która spływa na...
Z o. Robertem Bujakiem SJ, rozmawia Agnieszka Strzępka. Agnieszka Strzępka: Po co człowiekowi spowiedź? Dlaczego may się spowiadać? o. Robert Bujak...
Newsy
W piątek i w sobotę 19-20 czerwca 2020r. w Borzęcinie Dużym odbyło się spotkanie Krajowego Zespołu Koordynatorów (KZK) Katolickiej Odnowy w Duchu...
Aktualizacja (zapisy na seminarium bedą odbywać się przez Bibliotekę formacji) Zapraszamy serdecznie do postawienia kolejnego kroku wiary, jakim...
Drodzy Pasterze, Liderzy i członkowie wspólnot Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym w Polsce! Przeżywany przez nas czas jest inny niż dotąd. W naszych...
Drodzy Liderzy, Animatorzy, członkowie grup modlitewnych i wspólnot Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym! W związku z rozprzestrzenianiem się pandemii...
Nowa wizja funkcjonowania i współpracy Krajowego Zespołu Koordynatorów Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym (KZK), przedstawienie bp Andrzeja...